Keuzeketting deel 2: Sasja de Geus

Haarzuilens, 2015. Na een rondje over de Brink zie ik de juiste inrit. Het laatste huis, eromheen is het groen, uitzicht op een watertje en een kippenheuveltje. We zitten in de tuin waar pup “Socks” rondloopt en speelt. Een kopje rozenthee en een waterig zonnetje.

Ik ben nieuwsgierig waar het gesprek met Sasja me gaat brengen. Anne verwees mij door naar Sasja. Omdat zij volgens Anne: zo goed om gaat met dat wat er in haar leven op haar af komt. Ze lijkt daarin zo nuchter te kiezen.

We hebben geen concrete keuze waarover we in gesprek kunnen, alleen de woorden van Anne. Tijdens de rit naar Haarzuilens ben ik daarom een beetje zenuwachtig. Achteraf natuurlijk nergens voor nodig, een boeiend gesprek vol inspirerende keuzes. Eén keuze zoomen we dieper op in: de keuze die Sasja en haar man maakten om pleegouders te worden voor de crisisopvang van baby’s.

Vanuit het hart

“Na jaren als pedicure gewerkt te hebben merkte ik dat ik behoefte had om meer vanuit mijn hart iets te doen. Pedicure zijn is leuk maar ik wilde meer betekenen voor de samenleving.” Terwijl dat gevoel bij Sasja groeit ontmoette zij iemand die crisisopvang voor baby’s via het Leger Des Heils deed. Toen Sasja dit hoorde en zag, wist ze meteen dat dit ook iets voor haar kon zijn.

“Ik geloof dat dingen op je pad komen en dat je er dan gaandeweg voor kiest. Zo kwam ook het pleegouderschap op mijn pad, dit paste helemaal bij mijn interne waarden”

Naar het hoofd?

Het is zeker niet zomaar besloten om pleegouders te worden. “Ik wist niet zeker of ik de problemen zou kunnen handlen die op je afkomen in de crisissituatie van de biologische ouders en hun kind. Ook tegen het afscheid nemen zag ik op.” Ondanks de twijfels besluiten Sasja en haar man een eerste baby op te vangen en spreken ze af om daarna te kijken of ze dit vaker willen doen. “Ik denk dat het goed is om altijd een stap te zetten. Je kunt niet van te voren alle gevolgen overzien, dus moet je gewoon proberen.”

Met hart en hoofd

Na het vertrek van het eerste baby’tje dat naar een pleeggezin ging, had Sasja een zware tijd. “Het gemis voelden we in alle vezels. Hij zat helemaal onder onze huid. Loslaten was ondoenlijk. Ik weet nog dat ik meteen dacht: dit doe ik nooit meer. Niet nog een keer je helemaal uitleveren en dan afscheid moeten nemen. Feitelijk benaderd, overwogen we dus serieus om ermee te stoppen. Maar mijn man had het idee: het is nog niet klaar! Toen ik meer pleegouders sprak, bleek dat het eerste afscheid het aller zwaarste is. In de ellende en de verlieservaring kreeg ik gek genoeg ook iets sterks over me, samengevat met twee woorden ‘en toch’. We hebben de keuze over wel of niet doorgaan met het opvangwerk toen een paar maanden los gelaten en langzaam kwam de overtuiging en ook de rust: dit past bij ons. Ons geloof in God bleek een houvast: je staat hier niet alleen voor.”

Uiteindelijk hebben Sasja en haar man de laatste acht jaar al twaalf baby’s in hun gezin opgevangen. Iedere keer was het fijn om een baby voor een tijdje te mogen verwelkomen en een warm thuis te geven.

Deze blog is onderdeel van de Keuzeketting. Lees meer over de Keuzeketting.