De afgelopen maanden heb ik veel trainingen mogen geven. Een drukke tijd waarin ik heb ervaren hoe belangrijk het is om geïnspireerd te werken. Nu ik richting de zomer ga en de drukke periode rustiger wordt, schrijf ik een klein blogje over het begin van inspiratie in mijn werk.

Ik kijk de ruimte rond, 8 lege stoelen om mij heen. Ik hoor de beamer achter mij brommen en muziek klinkt zachtjes. Verwachtingsvol, spanning, hoop en vrees. Ik zit te wachten te midden van die lege stoelen.

Dit is mijn vak, een vak waar heel veel om geef. Mensen die zichzelf en hetgeen ze doen beter willen leren kennen begeleiden. Dit is mijn plek, hier wil zijn. Terwijl ik zit en wacht, kom ik alles van mezelf tegen. Zal ik wel goed genoeg zijn? Heb ik ze wel echt iets te leren? Ik hoop dat we elkaar echt ontmoeten vandaag. Ik zou zo graag essentiële zaken met elkaar bespreken. Durf ik me wel vol in te zetten? Ik ken de gedachten, ik probeer ze als adem door me heen te laten gaan. Sommigen zetten zich even vast, ik voel de spanning toenemen en dan met een diepe uitademing is hij ineens weer weg.  Zo schiet van alles voorbij. Juist daarom ben ik dol op dit vak. Ik kan het niet uitoefenen zonder mezelf, en dus ontmoet ik mezelf daar op die stoel. Eerst vooral gespannen. Daarna komt er langzaam ontspanning.

Ik hoor een aarzelend klopje op de deur. De eerste deelnemer staat in de deuropening. Even oogcontact en een hand. Alles is in mij is wakker en aanwezig. Hier wil ik zijn.